peabodied.

i just got “peabodied.”

yup. i, together with my team, just won a peabody, the most prestigious award for broadcast practitioners worldwide.

but am i happy about it?

yes.

and no.

yes, because man, it’s a peabody. the george foster peabody award. only a few could claim that they’re peabody winners. and now, i am part of that elite group of broadcast media practitioners. who can proudly say “worship me, i am a peabody winner.”

but if you really think about it… this peabody’s just another feather in my cap.

because honestly, I kinda… well, okay fine… really, really, REALLY feel sad and BAD that…

i don’t have someone to share it with.

it would be nicer if i could dedicate this win to someone i love.

romantically.

i mean yeah, i already told my family, my friends, my churchmates about it.

and they’re really happy for me.

and that makes me happy.

but it REALLY just sucks big time that i am celebrating this possibly once-in-a-lifetime achievement…

ALONE.

or maybe… it’s just the effect of the witching hour.

it’s a known fact that people tend to be more emotional and vulnerable during the wee hours of the morning, because you have the time to yourself and get to think more deeply.

but then again… maybe not.

because it all boils down to the fact that I sleep alone. eat alone. drink alone. watch alone.

just plain alone.

argh.

freakin’ sucks to be still single.

i.

really.

REALLY.

have.

got.

to.

find.

that.

someone.

who.

i.

want.

to.

spend.

the.

rest.

of.

my.

life.

with.

any takers?

hey, can you see that?

what?

that.

“L.”

oh. that.

a big “L” on my forehead.

yeah, i know.

takot ako eh.

kakaiba ang gising ko ngayong araw na ito.

natatakot ako.

sa kawalan ng trabaho.

sa kawalan ng pumapasok na salapi.

sa kawalan ng direksyon.

hindi ko alam kung paano ako mabubuhay.

kinakabahan ako.

hindi ko alam ang gagawin ko.

Lord, ano ba ito?

bahagi ba ito talaga ng pagiging bum?

papunta na ako sa ikalawang buwan ko na walang trabaho.

hindi ko alam kung kakayanin ko bang mabuhay ng walang ginagawa.

Lord, i surrender everything to You.

nagugulumihanan ako sa nangyayari.

pero alam ko namang mananatili Kang tapat.

kahit pa anong mangyari.

bumming around.

ganito pala kapag bum ka.

hindi mo alam kung ano ang susunod na gagawin mo.

sa araw-araw.

may mga panahong kinakailangan kong magsulat. pero sa pagsusulat, kailangan ma-set mo ang mood mo. hindi ganun kadali magsulat.

may mga araw na gigising ka na nalilito ka kung magluluto ka ba, o kakain ka sa bahay, o mag-aaya ka ng friends para kumain.

may mga araw na biglang may darating na problema sa iyo. pero dahil wala kang pera at walang pumapasok na pera sa iyo, ipapagpasa-Diyos mo na lang.

sa kabila nito, hindi pa ako nae-engganyo o napupuwersang magtrabaho.

dati kasi, nang may trabaho ako, madali para sa akin ang magumon sa ginagawa ko para lang makalimutan ang problema ko sa buhay. pero ngayon, hinaharap ko siya, ng may pinanghahawakang sandigan.

kaya ine-enjoy ko lang kung ano ang meron ako ngayon.

kuntento ako.

kahit pa paminsan-minsan eh sinusubok ng tadhana ang pananampalataya ko.

daming nagsasabi, ang laki ng pinagbago ko mula ng mawala ako sa trabaho.

“eh di mabuti.” ang sabi ko sa sarili ko.

sa mga panahong nalilito ako, sa mga panahong umiiyak ako ng tahimik, sa panahong hindi ko alam ang ginagawa ko, nasisiguro kong ako’y nasa tamang disposisyon ngayon ng buhay ko.

hindi kulang. hindi sobra.

sapat lang.

ito ang tunay na bumming around.

you believe. you survive.

starstruck.

si tatay pedring.

MANG PEDRING

Iika-ika ka na maglakad.

Bingi at malabo ang mata.

Mali-mali na ang iyong tawag

Sa sarili mong mga anak.

Pero tuwing sila’y uuwi

Ika’y nasa harapan ng kawali.

Nagluluto ng adobo.

Naggigisa ng munggo.

Nagpapaksiw ng bangus.

Mula Bicol ika’y umalis,

Umangkas, nag-road trip.

Napadpad sa Avenida

Para magtrabaho.

Naging tindero, waiter,

Kusinero, factory worker

Asawa, ama, lolo.

‘Di pa man tumitilaok ang manok,

Gising na ang iyong diwa.

Bumibiyahe, namamalengke…

Bitbit ang dalawang bayong

Bago pa sumirit ang araw.

Pandesal at mantikilya

pritong ham, ma ling at itlog

Tsamporado, sopas, palabok,

Lahat iyong niluto’t sinubok.

Anim ang napagtapos

Ng karinderya ni Mang Pedring.

Wala na ang sopas,

Madalang na ang paksiw,

Pero tuloy ang adobo.

Sa tuwing sila’y uuwi,

Ika’y nasa harapan ng kawali.

****

may sakit na prostate cancer ang tatay ko. dalawang taon na ang nakalipas nang sumailalim siya sa isang operasyon at radiation therapy para puksain ang mga cancer cells.

pero matigas ang ulo ni tatay. matapos ang radiation, hindi na siya uminom ng gamot. hindi na nagpa-check up. wala raw siyang sakit.

pero alam niyang meron siya ng sakit na ikinamatay ni raul roco. madalas niyang sabihin ito, na pinabayaan daw ni raul roco ang sakit niya kaya siya namatay.

makalipas ang dalawang taon, dumaing si tatay kay ate. sabi niya masakit daw ang abdomen niya. agad naming pinag-laboratory test.

true enough, mataas ang Prostate Specific Antigen (PSA) level niya. ito iyung isa sa mga ginagamit na measurement ng doctor sa pamamaga ng prostate ng isang matandang lalaki. sakit kasi ng mga kuwarenta paitaas na lalaki ang prostate cancer.

ang PSA level ng tatay ko, 32. ang normal level lang dapat ng PSA sa isang lalaki, 0-4.ang taas di ba?

kanina sinamahan namin si tatay sa doktor niya. ang sabi ng doktor, kailangan daw siyang ipa-bone scan at ultrasound para malaman kung gaano na kumalat ang cancer cells sa katawan niya.

sabi pa ng doktor sa ate ko, hindi na raw puwede pang operahan si tatay, o i-radiation therapy, o i-chemotherapy. matanda na raw si tatay para dumaan pa sa mga ganung proseso. ang tanging paraan, oral meds. na hindi nga sinusunod ni tatay.

plano ko sana dalhin sila ng nanay ko sa hong kong. makapagbakasyon man lang sa ibang bansa kahit sandali lang. nawalan ako ng trabaho, at iyung separation pay na makukuha ko, plano ko sana gastusin para sa kanilang bakasyon.

pero mukhang kailangan muna namin ipagpaliban ang bakasyon. dahil kailangan namin ngayon ng pera.

5k ang aabutin ng presyo ng gamot ni tatay kada buwan. si nanay din pala, may sakit, at maraming iinuming gamot. sa kanya naman, 4k. para sa thyroid problem, highblood at sugar level niya. diabetic kasi si nanay.

wala akong trabaho ngayon. ibig sabihin, walang pumapasok na pera.

hindi ako natatakot. kinakabahan lang. worried. hindi ko alam.

kanina, naiiyak ako habang kasama ko tatay ko sa taxi. pero pinigilan ko sarili kong maiyak. hindi dapat ngayon ang panahon para umiyak.

gusto kong magtext sa mga malalapit kong kaibigan. pero feeling ko abusado na ako sa paghingi ng panalangin nila.

gusto ko na lang matulog muna. pero hindi ako makatulog.

gusto kong tumakbo. nang malayong-malayo. sa pagtakbo kasi, hindi ko kailangan mag-isip. kapag tumatakbo ako, parang wala akong pakialam sa mundo. wala akong pakialam kahit kanino.

Lord, alam kong incoherent ako ngayon. ‘di ako makapag-isip ng matino. ayoko actually mag-isip.

Lord, pagpray mo ko. oo, hinihingi kong ipagdasal mo ako sa sarili Mo. kasi nahihiya na ako sa ibang tao manghingi ng dasal. kasi kahit ako, hindi ko masabi kung ano ang gusto kong ipagdasal sa iyo.

gusto ko lang gumaling na ang tatay ko.pati ang nanay ko. sama mo na rin pati kuya ko na mataas din ang PSA level.

Lord, alam kong nandiyan Ka lang. nakikinig. nakatingin sa akin. nagsusumamo ako Lord.

Ikaw na ang bahala sa amin.

reminiscing…

i posted this on July 23, 2008:

waiting for the world to end.

i am waiting for my world to end.

the world that ate my life for seven years.

i am wanting for freedom.

and time.

and rest.

freedom to do what i want to do.

time to find my lost self.

rest from all the chaos that surrounds me.

once this world ends…

a new one starts.

a world without stress.

a world without demands.

a world that thinks of me.

it will be filled with passion.

it will be a place where money doesn’t count,

and a venue for creative juices to flow.

it will be heaven on earth.

for me.

it will come soon.

the new world awaits for my coming.

the new world awaits.

for me.

****

almost two years after, nangyari na siya. at hindi ako makapaniwalang nangyari siya.

Thank God for this.

of downgrades & upgrades.

bagamat hindi ko pa nararamdaman na tuluyan na akong nagdarahop dahil wala ng pumapasok na pera sa aking bank account…

alam na alam kong nauubos na ang limpak-limpak kong salapi sa bangko. (limpak-limpak talaga?!)

hindi pa kasi dumarating ang separation pay na makukuha ko sa dati kong trabaho. kahit papaano, ayos din naman makukuha ko dun, sabihin na nating katumbas halos ng dalawang buwan kong suweldo dati. eh inaayos pa raw iyung tseke, cleared na ako sa mga accountabilities ko pero hindi pa rin nagagawa iyung tseke. kaya heto, naka-depende ako sa savings account ko.

may pera pa naman ako. naka-time deposit. pero wala akong balak galawin iyun. as in gusto ko nakatago lang siya. para kung kailanganin ko ng malaki-laking pera, puwede ko siyang hugutin.

pero iyung savings account ko, dun ako nakadepende dun ngayon. at nababawasan na siya. ng mabilis. sobrang bilis.

nagda-downgrade na ako ng buhay ko.

nagji-jeep ako, nag-e-MRT, naglalakad. ‘di tulad dati, laging taxi. kahit pa napakalapit, ita-taxi ko. kasi alam kong may darating akong pera.

nagluluto ako madalas ng pagkain ko. hindi na ako kumakain sa mamahaling restoran. tumigil na rin ako sa pag-o-order sa mga fast food.

‘di ako bumibili ng bagong damit. kahit pa alam gustong gusto ko na bumili ng relo, ng t-shirts, ng bagong pantalon, wala. tiis-tiis muna. hangga’t walang pumapasok na pera.

pero meron akong mga pinagkagastusan na malaki, mga isang bagsakang bayaran. gaya ng mga ito:

1. ang pagbili ko ng bike at biking gears. inabot ako ng 11K. (pero hindi ko pa nagagamit ang bike. ang saya. ang init kasi ngayon eh.)

2. ang pag-enrol ko sa gym. 6.5K. for six months. pumapatak na mahigit isang libo lang kada buwan ang membership fee. (ngayong marso ako dapat magsisimula, sabi ko dun sa kausap ko sa gym. pero marso 9 na, wala pa rin. di ko pa rin napupuntahan.)

3. bumili ako ng dolyares. dahil aalis ako ng april 20-may 2. magba-backpacking ako sa south east asia. mula vietnam, tatahakin ko ang cambodia hanggang makarating sa bangkok. bakasyon engrande.

4. ililibre ko ang tatay at nanay ko sa hong kong. kalahati ng separation pay ko, mapupunta rito. ayos lang, nanay at tatay ko iyun.

pero kahit pa alam kong nawawala unti-unti ang pera ko, meron akong peace na hindi ko maipaliwanag. meron akong confidence na mabubuhay ako sa mga susunod na buwan. hindi ako natatakot mawalan ng pera.

alam kong hindi ako pababayaan ng Diyos. at peace ako, kahit wala akong trabaho. at peace ako, kahit nauubos ang pera ko. at peace ako, kahit walang kasiguruhan ang future ko.

hindi madali ang pinagdaanan ko nitong mga nakaraang buwan. ilang galon, hindi, ilang drum pala, ng luha ang iniyak ko bago ako nagdesisyong bumitaw. nagkarambola ang utak ko sa kakaisip kung tama ba ang gagawin kong pag-alis sa trabahong kinalakhan ko ng walong taon.

pero ngayon, may kapayapaan akong pinanghahawakan. may kaligayahan akong nararamdaman.

ang sarap ng pakiramdam na kahit alam kong nag-downgrade ako ng lifestyle ko, alam ko ring nag-upgrade ako. sa sarili ko. sa pagkatao ko. sa pananampalataya ko.

excited ako. natatakot. kinakabahan. natutuwa.

sa mga susunod pang mga kaganapan na mangyayari sa buhay ko.

buhay na ako.

buhay na buhay.

1st day: adobong asado.

unang araw ko ngayon na walang trabaho.

nasa bahay lang ako buong araw. hindi ako lumabas. dapat aalis ako para magpagupit at magpa-laundry, pero tinamad ako.

so ang ginawa ko lang, nanood ng dvd. nagluto. nag-internet. nagpahinga.

ang sarap.

kahapon, matapos kong magpaalam sa aking ever-lovable bosing, dumiretso ako ng grocery para mamili ng kakainin ko sa mga susunod na araw. dahil wala na akong trabaho, wala rin akong pera pangkain sa labas, kaya minabuti ko nang paghandaan ang drought season.

bumili ako ng broccoli, patatas, baboy, hipon, isda, de lata, yakult, tsokoleyt at kung ano-ano pa.

kanina, nagluto ako ng adobo. dati magaling ako magluto nito, pero ngayon… hmm.

lasang asado ang luto ko. kasi may nagsabi sa akin lately na nilalagyan niya ng asukal ang adobo niya, at sinubukan ko naman. ayun, asado ata ang nailuto ko.

bukas, plano ko mag-bike around, praktis lang baga. mountain bike kasi ang nabili ko at hindi ako sanay sa mountain bike.

tapos sa huwebes, uwi akong tundo.

tapos sa  biyernes, punta ako ng bangko. kailangan ko magpapalit ng tseke dahil nauubos na pera ko.

‘di bale, nakakapagpahinga naman ako.

sabi nga ng isa ko pang kaibigan, “ipon ka na lang ulit.”

oo nga.

para saan pa ang pera kung hindi mo rin gagastusin di ba?

o siya, kakain muna ko ng hapunan. ulam ko asado. ay adobo. ay inasadong adobo. ay adobong asado pala.